Bovenbalk

bang zijn

De Moedhoed – Niet meer bang

Emoties zijn een dankbaar onderwerp voor prentenboekenschrijvers en –illustratoren. Angst is het onderwerp van De Moedhoed. Mees is bang voor harige honden, roffelende schaduwen, poepende duiven, gekleurde strepen en voor de krokodil die hij onder zijn bed hoort ‘schuiven en snuiven’.

Van die angsten valt aan de omslag nog niets af te lezen, integendeel. Deze laat een breed lachende Mees zien, getooid met een hoed van krantenpapier en gehuld in een vrolijk rood-wit gestreept t-shirt. Het grote ronde hoofd bovenop een relatief smal lichaam is kenmerkend voor de tekenstijl van kunstenaar/illustrator Mark Janssen. De zacht gekleurde geelgroene achtergrond is nog allesbehalve dreigend, net zo min als de zalmroze binnenkant van de omslag. Dat verandert snel. De angst voor het donker wordt gekenmerkt door donkere schaduwen die contrasteren met het felgele licht van een schijnwerper. De rode en gele huizen van de stad waarin duiven rondvliegen, staan enigszins uit het lood. Het lawaai en de dreiging van de duiven worden erdoor versterkt.

Het boek valt in twee delen uiteen. In het eerste deel worden de angsten van Mees zichtbaar gemaakt. Het eindigt in een dialoogje met een krantlezende opa aan de keukentafel, die de oplossing aandraagt: de Moedhoed. In het tweede deel passeren opnieuw alle angsten van Mees de revue, maar dan blijkt dat daarachter heel andere zaken schuil gaan dan Mees in zijn angst veronderstelde. Zo is het geroffel uit het geelstenen gebouw niet afkomstig van marcherende soldaten, maar van blije kinderen verkleed als pinguïns. Een breed lachende Mees met Moedhoed kijkt van boven op hen neer.  Zonder hoed keek hij angstig weg van de schaduwen in het gebouw.

De eenvoudige twee- en drieregelige teksten van Lida Dijkstra bevatten alliteratie en assonantie, waardoor deze licht van toon zijn. De kleurrijke collages over dubbele pagina’s, laten veel details zien; meer dan in de tekst is weergegeven. Deze bieden ruimte voor de voorlezer en de kijker om de summiere teksten zelf aan te vullen. Opvallend is de herhaalde verschijning van een grijs poezekopje. De poes blijft tot de laatste dubbele pagina angstig kijken. Hij draagt dan ook geen Moedhoed.

De krokodil bestaat wel degelijk, maar ook hij is bang voor ‘geblaf, geroffel, gepoep en gekleurde strepen.’ Gelukkig werkt bij hem de Moedhoed net zo goed. Het boek eindigt met een gezamenlijke “sprong in het diepe” van Mees, de krokodil en de poes. De binnenzijde van de omslag achterin laat zien hoe je je eigen Moedhoed kunt vouwen. Lichtvoetige en fantasierijke aanpak van een reëel probleem, in een amusant samenspel van woord, typografie en beeld.

Lida Dijkstra (tekst) en Mark Janssen (illustraties)

Uitgeverij Moon, 2013

Reacties gesloten.