Bovenbalk

Roald Dahl

De waanzinnige tandarts – De troost van verhalen

Is David Walliams de ‘nieuwe Roald Dahl’ zoals in veel (internet)recensies wordt beweerd? Alleen op basis van het eerste boek van Walliams dat ik las, Joe Biljoen, vond ik dat wat te veel eer. Na het lezen van Oma Boef (vertaling van Gangsta Granny) was ik nog steeds niet overtuigd, ondanks de combinatie van herkenbaar realisme en fantasie, en de vele grappen en grollen.

Met zijn vijfde boek doet David Walliams er, weer samen met tekenaar Tony Ross, nog een schepje bovenop. Een duidelijke ‘boodschap’ die in de hiervoor genoemde boeken wel aanwezig was – respectievelijk ‘geld maakt niet gelukkig’ en ‘respect hebben voor ouderen’ – ontbreekt dit keer. Daarvoor in de plaats verwijst het verhaal naar zichzelf, door de waarde van verhalen vertellen als onderwerp te nemen.

Alfie en zijn vader, die doodziek is als gevolg van het werken in de mijnen, leiden niet bepaald een rijk en gelukkig leven, zoals Joe Biljoen deed. Maar ze houden veel van elkaar en hun geest is sterk. Paps neemt Alfie in gedachten mee op allerlei spannende avonturen. ‘Zo leiden ze samen een kleurrijk bestaan, wel een miljoen kilometer verwijderd van hun eigen kleurloze leventje.’ Wat volgt is een zonderling avontuur met een heksachtige tandarts, een omvangrijke maatschappelijk werkster, en bizarre achtervolgingen. Het einde heeft een verdrietig tintje, en is aan de andere kant sprookjesachtig romantisch.

Het verhaal bevat veel verzonnen woorden* met de waarschuwing: ‘verzonnen woord.’ Dat gaat mij op den duur vervelen. Vooral omdat de woorden helemaal niet zo bijzonder afwijkend zijn. Het zijn vaak samentrekkingen van verschillende woorden ‘de cornflakeskartonman’ of combinaties van woorden die de betekenis ervan versterken, ‘onbehaartjesloos’. Dit taalgebruik haalt het niet bij de tong brekende woordconstructies uit de GVR van Dahl. Vele vetter dan vet gedrukte woorden benadrukken de overdrijvingen. De gekker dan gekke tekeningen versterken nog eens het effect. Op de spannendste pagina’s overheerst de kleur zwart en wordt de tekst wit.

Raj, de krantenverkoper die we al kennen uit de voorgaande boeken daagt ook weer op. Hij komt minder overtuigend over, al krijgt hij aan het eind wel een belangrijke rol in het leven van Alfie. Dit boek zal zeker bepaalde lezers weten te boeien, maar of dat er genoeg zullen zijn voor de prijs van de Kinderjury? Volgens mij ontbreekt daarvoor net de magie van Roald Dahl.

David Walliams (tekst) en Tony Ross (illustraties)
Uitgeverij Clavis, 2014

Reacties gesloten.