Bovenbalk

dood moeder

Krabbels van Bien – Verlangen en verheugen

De moeder van Bien (10 jaar) is dood en sindsdien is niets meer normaal. Praten over haar gevoelens kan ze niet, helemaal niet met haar vader Tjeu. Die begraaft zich sinds de dood van Biens moeder in zijn werk, of hij verliest zich rokend boven een fotoalbum in het verleden. Aan eten koken of andere huishoudelijke taken komt hij niet of nauwelijks toe.

Bien kan niet naar foto’s van haar moeder kijken omdat ze daar ‘kots-missen-lijk’ van wordt. In een opschrijfboekje dat Bien op haar laatste verjaardag van haar moeder kreeg, verzamelt ze meer van dergelijke betekenisvolle woorden. Deze geven de wisselende stemmingen van Bien goed weer. De krabbels, geschreven in de ‘ik’-vorm, zijn herkenbaar door een apart ‘krabbelig’ lettertype. De krabbels worden afgewisseld met de belevenissen van Bien thuis en op school. Daar tussendoor vullen (dag)dromen ontbrekende informatie aan over de omstandigheden waaronder de moeder van Bien is overleden. Deze dromen zijn cursief gedrukt.

De afwisseling in de opbouw van het verhaal wordt al zichtbaar in de verschillende afbeeldingen op de omslag en de diverse tekstblokjes op de achterflap. Aan de binnenzijde van voor- en achteromslag worden zes verhaalpersonages voorgesteld, omringd door appeltjes. Het zijn de kinderen uit groep 7 met wie Bien een tafelgroepje vormt op haar nieuwe school. Behalve Bien zijn dat stille Steven, Hoshi van het sushi-restaurant wier ouders nooit tijd hebben om naar haar turntrainingen te kijken, de Marokkaanse Ayse die altijd op haar broertjes moet passen en nooit alleen is, stuiterende Diego, de voetballiefhebber en moppentapper en tenslotte de nieuwe overbuurjongen, Levi met de niet-normaal-bruine ogen. Hij woont alleen met zijn moeder.

De appeltjes verwijzen naar de omstandigheden rondom de dood van Biens moeder. Elk hoofdstuk begint met één woord dat de kern van het hoofdstuk weergeeft. ‘Verheugen geeft een lekker gevoel (…). Het is er nog niet, dat fijne waarop je je verheugt.’ Daar tegenover staat verlangen: ‘(…) eigenlijk is het een rotwoord. (…) Verlangen betekent namelijk dat je iets wat er niet is, heel graag wilt.’
Haar elfde verjaardag – ruim een half jaar na het overlijden van haar moeder -wil Bien graag met haar vrienden vieren én samen met haar vader, ondanks haar verdriet. Of dat gaat lukken?

Dit verhaal past in een rijtje boeken waarin omgaan met het verlies van een ouder het onderwerp is: Hoog boven de wolken van Caroline Ceton, Ik heet Olivia en daar kan ik ook niets aan doen van Jowi Schmitz en Al dat heerlijke verdriet van Peter van Gestel.
Ondanks het zware onderwerp is het een vrij luchtig geschreven verhaal; herkenbaar en zelfs bij vlagen humoristisch.

Simone Aerts (tekst) en Saskia Halfmouw (illustraties)
Uitgeverij Holland B.V., 2013

Reacties gesloten.