Bovenbalk

Roald Dahl

Oma Boef – Dief en diefjesmaat

Een nieuwe Roald Dahl of een verhaal over de moeder van Disney’s Zware Jongens? Nee, het is David Walliams. Zijn schrijfstijl wordt wel op één lijn gesteld met die van Dahl, en de tekenstijl van Tony Ross met die van Quentin Blake. Is dat terecht?

 

Elke vrijdagavond wordt Ben (11 jaar) gedropt bij zijn oma omdat zijn ouders op tv naar ‘Dansen met de sterren’ willen kijken. Die bezoekjes zijn een ware kwelling: oma houdt veel van kool en slaagt erin dat te verwerken in alles wat ze klaarmaakt. In een bijna paginagrote illustratie wordt ze neergezet: ‘Oma was een oma zoals ze in boeken beschreven worden’. Niks boevigs aan, zou je denken, maar oma blijkt er een geheim leven op na te houden en sleept Ben mee in haar avonturen. Het helpt daarbij dat Bens’ liefste wens is om loodgieter te worden.

De ouders van Ben willen intussen niets liever dan dat Ben meedoet aan een danswedstrijd. Kortom, genoeg ingrediënten voor een doldwaas avontuur, dat een gevoelig einde kent. Er zijn belangrijke bijrollen voor de Engelse koningin en winkelier Raj, die we al kennen uit de eerdere boeken van Walliams. De uitstekende vertaling is weer van Roger Vanbrabant. Alleen is het vreemd dat het voor Nederlandse begrippen vreemde woord ‘cardigan’ niet gewoon is vertaald door ‘vest’.

De vergelijking met Roald Dahl was snel gemaakt door de illustraties van diens vaste illustrator Quentin Blake bij de eerste twee boeken van Walliams. Verder zijn er overeenkomsten in de duidelijke indeling tussen goed en slecht, de enorme overdrijving en een voorkeur voor buitenissige en vieze gerechten. Maar dat maakt van Walliams nog geen tweede Roald Dahl.

Dahl schept in zijn fantastische verhalen een eigen wereld en legt de boodschap er niet te dik bovenop. Walliams blijft dichter bij huis; zijn verhalen zijn realistischer. Daardoor wordt zijn boodschap – respect tonen voor ouderen en begrip kweken tussen ouders en kinderen – wat moralistisch. Dat zou wel een tandje minder mogen. David Walliams schrijft grappige boeken, maar staat wat mij betreft niet op één lijn met Roald Dahl. De humoristische tekeningen van Tony Ross kunnen wèl wedijveren met het werk van Quentin Blake.

David Walliams (tekst) en Tony Ross (illustraties)
Uitgeverij Clavis, 2014

Reacties gesloten.